Le Conseil

Herman van Veen, parrain de la fondation “Rose”

“CE QUE NOUS VOUDRIONS C’EST UN MIRACLE…”

“Imaginez-vous : un gamin Afghan d’à peine trois ans, qui fuit les bombardements. Il n’a rien a manger, à peine à boire. Ces enfants méritent d’avoir une voix, une place à eux.

Ce qui m’a toujours étonné c’est que les  chefs de gouvernements se rassemblent toujours autour de tombes de soldats inconnus. Bien sur, c’est pertinent en soi, mais dans une guerre ou dans un conflit, ce ne sont pas que les soldats que l’on pleure. Bien d’autres, et surtout des enfants, souffrent des violences, tandis qu’ils n’y sont pour rien dans ce conflit. Mais c’est justement ces innocents que l’on oublie. Nous nous intéressons à ces victimes silencieuses, sur lesquelles les gouvernement ne s’attardent pas et pour qui il n’y a pas de place. Le Monument pour l’Enfant Inconnu se veut être une place pour eux.
Une place ou en quelque sorte des rois et des chefs de gouvernements viennent poser des fleurs.  Pas comme pendant ou alternatif, mais à côté de la Tombe du Soldat Inconnu.

Ce monument sera une place inoubliable. Il sera impressionnant avec ces grandes pierres sur lesquelles on peut grimper, ç’est aventureux. Mais ce sera aussi un endroit ou l’on peut donner beaucoup d’explications. Prenons simplement le voyage d’une pierre de Chine : ça éveille l’imagination.
Car ces pierres viendront du monde entier. Chaque fois qu’une nouvelle pierre est apportée sera un moment de réflexion. De se rendre compte que trop d’innocents meurent et qu’il y a trop de souffrance inutile. De cette façon, nous  espérons créer un endroit qui est beau, qui console. Un endroit ou nous nous arrêterons devant la souffrance qui est causée aux enfants dans le monde entier. Un endroit silencieux, joyeux où l’on a le droit de penser à quelque chose que nous ne devrions même pas accepter. Car il n’y a aucune justification pour la mort d’un enfant innocent.

 

BESTUUR

 
Rob Frank, voorzitter
 
STENEN VERBONDEN MET ONZICHTBARE DRADEN
 
"Wat is er anders te doen dan ‘ja zeggen’ als je gevraagd wordt om mee te helpen, mee te werken aan het realiseren van de doelstellingen van de Stichting Roos.
Dus zei ik ‘ja’, toen me werd gevraagd of ik voorzitter wilde worden. Zoals ik ‘ja’ zei toen me werd gevraagd of ik de steen uit Israel wilde regelen , of de jubileumbijeenkomst ter gelegenheid van het eerste lustrum van het Monument
aan elkaar wilde praten, zoals ik nog vaker ‘ja’ zal zeggen als Mirjam en Sil me iets vragen.
Misschien zeg ik ook nog wel eens ‘nee’, maar dat zal ik dan goed uitleggen.
Voorzitter klinkt gewichtig, maar voor mij betekent het alleen maar, dat ik zal trachten de doelstellingen van de Stichting Roos te helpen realiseren, met als apotheose de plaatsing van de laatste steen in het Monument in Arnhem.
Met de plaatsing van die laatste steen zal een monument gerealiseerd zijn dat uniek is in de wereld. Duizenden tonnen steen verplaatst over duizenden en duizenden kilometers . Elke steen een bundeling van energie, van duizenden jaren geschiedenis, lief en leed, leven en dood. En al die energie en geschiedenis gebundeld, samengebald op die ene plek in Arnhem, met onzichtbare draden verbonden met al die plekken waar ze vandaan komen.
De moeder en haar kinderen van over de hele wereld."
 
 

Mirjam van Oort, secretaris

DROOM IN UITVOERING

"Het Monument voor het Onbekende Kind vertelt over kinderen, over dood, over leven. De dood van een kind verandert je kijk op het leven. Kinderen horen niet te sterven. Ik heb geen kind verloren en daar ben ik dankbaar voor. Wel heb ik als kinderverpleegkundige in het Radboud ziekenhuis vaak meegemaakt dat anderen afscheid moesten nemen; de noodzaak, de moed en de pijn om een kind los te laten. Ik heb onmacht gevoeld, verdriet gedeeld. Het heeft mij voor altijd veranderd.

Het leven van kinderen gaat mij en ons allen aan. De pijn van het verlies van een kind is universeel en liefde houdt bij de dood niet op... Als ik zie hoe mijn kinderen in het leven staan, hoe ze leven en meestal gelukkig zijn, voel ik soms heel scherp de onrechtvaardige ongelijkheid. Wij hebben zoveel kansen gekregen, tegelijkertijd zijn er heel veel mensen - die net zoveel rechten hebben - maar die geboren zijn onder totaal andere omstandigheden.
 
In 1999 ontmoetten we Herman van Veen en zijn droom werd onze droom: een monument voor alle kinderen. Het viel ons toe hieraan invulling te mogen geven. Stichting Roos werd opgericht en vanaf dat moment is het een ‘droom in uitvoering’. Het vorm mogen geven aan de levenscirkel - de cirkel van stenen met in het hart de ‘Roos’ - en alles wat we daarbij tegenkomen, is mijn passie.
Het maken van dit wereldmonument gaat verder dan het verzamelen van stenen. Het gaat om het verhaal achter de stenen; om de geschiedenis en de toekomst van de kinderen; om liefde, om zorg, om de rechten van ieder kind. We hadden de stenen ook kunnen kopen. Dan was de cirkel in een keer klaar geweest, maar het monument zou niet leven. De verhalen zouden immers ontbreken. Ik voel dat alles met elkaar verbonden is. We creëren monumenten als een draad van verbondenheid over de wereld. Een belangrijke schakel tussen mensen die voor kinderen zorgen, die zich het lot van kinderen aantrekken. 
Bij de start van het project wisten mijn zus Sil en ik dat het een avontuur vol risico’s zou worden. Risico’s die de moeite waard zouden zijn. Er waren nogal wat mensen, die ons erop wezen dat het weliswaar een fantastisch idee was, maar dat het ook een onmogelijk en onuitvoerbaar plan was. Natuurlijk zeiden sommigen van hen dat we het niet zouden gaan redden. Dat we de lat veel te hoog legden en dat het ons niet zou lukken tonnen zware stenen uit alle windstreken van de wereld gratis naar Nederland getransporteerd te krijgen. En dat we mensen in het buitenland niet zouden kunnen motiveren voor de verwezenlijking van een monument in hun land.
Toegegeven... het is niet altijd even gemakkelijk. Maar ons onverwoestbaar vertrouwen geeft energie en brengt ons steeds verder. Het is een avontuur, dat van alles op ons pad brengt. Vallen en opstaan, met steeds iets anders, iets vreemds, iets onverwachts, iets wat tegenzit, iets wat ontroert en blij maakt. Nooit saai, nooit onmogelijk, niet gemakkelijk, soms vermoeiend, maar o zo de moeite waard.
Als zussen zijn we op elkaar afgestemd en samen zijn we in staat de passie en het praktische een te laten worden om dit project te kunnen verwezenlijken. Steeds vaker glippen we in elkaars gedachtegang. We hebben weinig woorden nodig. We weten precies wat we aan elkaar hebben. We hebben, naast het vele dat we samen ondernemen voor ‘Roos’, ook ieder ons eigen leven. Dat is verfrissend en het houdt ons scherp! We leren steeds. Wat hebben we goed gedaan? Wat kan beter of anders?
 
Gewoonlijk word ik regelmatig meegesleept door de stroom van dagelijkse dingen, de overvloed van activiteiten, de keuzes die ik moet maken. Maar wanneer we op steenreis zijn, draaien we de knop om en richten we ons op de reis en het doel ervan. Vaak wagen we de sprong in het duister door aan onze ingevingen gehoor te geven. Pas later zien we de logica of het risico van die sprong.
 
Dit project... levert een bijdrage aan de wereld. Deze ‘bewegingloze’ stenen, die aandacht vragen voor alle kinderen kunnen een grote beweging in de goede richting in gang zetten. Als we daarin niet zouden geloven, zou het niet lukken het monument te verwezenlijken."
 

Sil van Oort, penningmeester

IN DE BAN VAN ...

"Sinds het begin, in 1999, ben ik betrokken bij het Monument van het Onbekende Kind. In al die jaren is het werken voor Roses for Children / Stichting Roos steeds meer een levenstaak geworden. Ik weet niet precies wat het is wat mij zo in de ban houdt van al die onbekende kinderen. Gelukkig heb ik nooit een kind verloren. Wel was ik dichtbij toen vrienden van mij kinderen verloren. Dat doet zeer. Dat raakt.

In mijn belevingswereld hebben kinderen altijd een warme plaats gehad en nog. Al jaren maak ik rouwkaarten en schilderijen voor kinderen en illustreer ik boeken, die te maken hebben met verdrietverwerking rond een kind. 
Mijn betrokkenheid bij de kinderen van de wereld kan ik daarnaast ook op een prachtige manier vormgeven in mijn activiteiten bij Stichting Roos. 
Wat we doen is een druppel op een gloeiende plaat, maar soms maakt zelfs die druppel een wereld van verschil. Zeker in het buitenland heb ik vaak het gevoel dat we daadwerkelijk bijdragen aan een betere situatie voor kinderen. De bemiddelende rol die we hebben, het luisterend oor, de aandacht en vooral het vertrouwen. Alsof we de wereld een beetje in het licht kunnen zetten.
Om dit samen met Mirjam, mijn zus, te doen voelt helemaal goed. We gaan op dezelfde stroom, met dezelfde bezieling en bevlogenheid. We proberen problemen als uitdagingen te zien en het zijn soms spannende momenten die we beleven. Heel veel doen we voor de eerste keer en het is fijn om dan haar vertrouwdheid om mij heen te voelen. Om allebei dan te kunnen zeggen “kom, we doen het gewoon.” Ik leer zoveel, iedere keer weer. Ik vind het fantastisch dat ik dit mag doen.
Toeval? Nee, ik denk niet dat het toeval is dat we Herman tegen kwamen.
It was meant to be."
 

 

Een Roos voor:

Rene Schrama en Jeanette Troost

ROOS contactpersonen Tibet

Een Roos voor:

Peter Duker

ROOS contactpersoon Suriname

Een Roos voor:

William Deyman, Lies van Camp

ROOS contacpersonen Senegal

Een Roos voor:

Edwin Mentink, Antal en Maria Portik

ROOS contactpersonen Roemenie

Een Roos voor:

John Brunekreeft

contactpersoon Yarden

Een Roos voor:

Yarden

ROOS hoofdsponsor

Een Roos voor:

Lytse

ROOS vertaler Frans

Een Roos voor:

Lia McGonigal

ROOS vertaler Engels

Een Roos voor:

Alanya Santa Cruz, Walter Meekes en Augusto

ROOS contactpersonen Peru

Een Roos voor:

Rob Frank en Dana Goren-Haran

ROOS contactpersonen Israel

Een Roos voor:

Anja Trommelen en The van den Bersselaar

ROOS contactpersonen Indonesie

Een Roos voor:

Nanco van Buuren

ROOS contactpersoon Brazilie

Een Roos voor:

Mersed Barakovic en Nicolien de Kroon

ROOS contactpersoon Bosnie

Een Roos voor:

Miriam de Waard, Edwin Zanen

ROOS contactpersonen IJsland

Een Roos voor:

Father Eugene Murenzie

ROOS contactpersoon Rwanda

Een Roos voor:

Kees Hulsman

ROOS contactpersoon Egypte

Een Roos voor:

Beate Schwermann, Heino en Inge Schumacher

ROOS contactpersonen Duitsland

Een Roos voor:

Mieke Tennant, Paddy, Daryl en Charley

ROOS contactpersonen Engeland

Een Roos voor:

Stephan en Wilna de Beer

ROOS contactpersonen Zuid-Afrika

Een Roos voor:

Krystyna Bukowiec

ROOS contact Polen

Een Roos voor:

Marja Hoveling

ROOS contactpersoon Aruba

Een Roos voor:

Jelle Akkersdijk

ROOS contactpersoon Zweden

Een Roos voor:

Colourful City koor o.l.v. Johnny Rahaket

het enthousiaste zingen voor ROOS

Een Roos voor:

Edith Leerkens

ROOS ondersteuner

Een Roos voor:

Herman van Veen

initiatiefnemer ROOS

Een Roos voor:

Monica Zeegers

medeoprichter ROOS 

Een Roos voor:

Gerda Geurtsen

voormalig ROOS voorzitter

Een Roos voor:

Gert Brinkhorst

voormalig ROOS voorzitter

Een Roos voor:

Lenny Kuhr

ROOS ondersteuner

Een Roos voor:

Frans Vroegop

(ZIM) sponsor stenentransport

Een Roos voor:

Dik

ROOS wereld zeiler

Een Roos voor:

Annemarie

ROOS filmvrouw

Een Roos voor:

Fred

ROOS ondersteuner

Een Roos voor:

Hans

ROOS ondersteuner

Een Roos voor:

Pieter

ROOS meedenker

Een Roos voor:

J.P.

ROOS geluidsman

Een Roos voor:

Kiki

ROOS mascotte

Een Roos voor:

Kiki

ROOS mascotte en meer

Een Roos voor:

Yvonne

ROOS alleskunner

Een Roos voor:

Lily

ROOS PR talent

Een Roos voor:

Lily

Roos PR talent

Een Roos voor:

Theo Olthuis

Een Roos voor:

De ROOS vrijwilligers

Voor hun jarenlange inzet en volhardendheid.

Een Roos voor:

Coby van de Kuit

Voor het maken van het kunstwerk van het Internationale monument.

Wordt Vriend

en doneer